می خواست گل سرخو در آغوش بگیره ولی دریغ که پای چوبیش حتی یه قدمم نمی تونست برداره.
سنگینی هیکل تنومند و شاخه های سربه فلک کشیده اش که دیروز به اونا می نازید حالا بی مصرف و کلافه کننده شده بود.

گل سرخ چن روز بعد پژمرده شد و خشکید و سرو عاشق برای نجاتش هیچ کاری نتونست بکنه.
گل سرخ خشکید و بعد از اون هیچ باغبونی نتونست تشخیص بده که چرا درخت سرو تناور کنار گل سرخ هم خشکید.

تو چشم دنیازده ی مردم درخت سرو خشکیده ارزشی جز سوزوندن نداره ...
درختی که حتی یه قدم نمی تونست برداره حالا تبدیل به دود و خاکستر شد و کوچکترین ذره اش با کمترین حرکتی به پرواز در اومد اما دریغ که گل سرخی برای به آغوش کشیدن نبود.