واقعیت اینکه این جمله نشان از استیصال نویسنده نسبت به کار کثیفی داره که دیگران انجام می دن.
اونی که زباله های خودشو دم در خونه ی یکی دیگه می ذاره در مقابل گذاشتن زباله دیگران در مقابل خونه اش بی نهایت شاکی می شه. اما چرا خودش این کارو می کنه؟

من فکر می کنم هنوز خیلی ها رسم زندگی جمعی رو یاد نگرفته و این که زندگی جمعی اجبارا محدودیت ها و البته نکات مثبت داره . این خیلی ها نکات مثبت رو می خوان و محدودیت رو نمی خوان.

غم انگیزه که در دنیایی که حتی - در افکار عمومی - احترام به حقوق حیوانات هم - به دلیل پذیرفتن زندگی جمعی و اقتضائات اون - پذیرفته شده. هنوز کوچکترین محدودیت ها در جامعه ما به هیچ وجه پذیرفته نمی شه.

پ.ن: حوادثی مثل جنایات اسراییل در لبنان و یا حکومت های جبار را کنار بگذارید. بحث در مورد قانون گرایی در میان عامه ی مردمه.