و ما چقد خوشبختیم که خدا ما رو گربه نیافرید.

شايد آدماي سالم ندونن خيلي چيزا تو دنياشون به سادگي وجود دارد كه تو بعضي از دنياها خيلي كمرنگه

اين كودك خيلي زيبا سرطانيه. نمي تونيد تصور كنيد كه سلامتي چه گوهر نادري تو دنياي اين انسانه.

دنياي اين آدما هم يه جوره. اينايي كه تو اين بيغوله هاي كثيف كارهاي كثيف‌تر مي كنن تو دنياشون همه نفهمن كه اونا رو ناهنجاري فرض مي كنن. شايد پهلواني براي اينا سرفصلي باشه كه تو دنياشون بهش پرداخته نشده.

دنياي اطرافيان اينا - فرزندان يا پدر و مادر و خواهر و برادر - هم واسه خودش دنياييه. دنيايي كه شايد تو افقش خورشيد اميد و آرزو خيلي كم نور و سرده.

دنياي ما آدما خيلي متفاوت و غم انگيزه.
تصور دنيايي پاك و به دور از هر پلشتي شايد فقط يه روياي موهوم باشه.

خيلي دوس داشتم عكس يه عروسي و شادماني هم بذارم تا نشون بدم آدما يه وقتايي پس از غوطه خوردن تو غصه هاشون به خشكي خيلي كوچك شادماني هم سركي مي كشن.

خدا!
خدا كانون آرامش براي تمام انسان‌هاي ناآرام مي تونه باشه اونجا كه مرگ به انتظار آدما نشسته براي بعضي ساحل آرامش و براي بعضي نقطه پاياني بر روزگار خوش دنيايي زيستنه. اما به نظرم مرگ براي خيلي‌ها شكستن حصار زندگي دردناك و شيرين‌تر از هر عسله.

اما من واقعا از همه پولدارتر نشده ام. شاید از همه کم پول تر باشم اما به نظرم اگه مبنای ثروت پول نباشه ثروت های خیلی خوبی دارم.

من در آستانه ورود به کاخ بزرگی از مفاهیم بکر و زیبا هستم و در اوج لذت! 

اینجا ایران است.
قدم اول اینه که حاکمیت از صد سال پیش یه حساب بانکی بی کران به نام نفت دارد
دوم این که حاکمیت به دلیل داشتن جیب پرپول به مردم نیازی ندارد
سوم حاکمیت متشکل از انسان هایی است که قدرت را دوست دارند
چهارم حاکمیت تا اطلاع ثانوی در هیچ حوزه ای رقیب نمی پذیرد.
پنجم مردم چون می خواهند پولدار شوند و کلا یه چیزی بشوند رقیب حاکمیت هستند.
ششم مردم عقب مانده اند چون حاکمیت نمی گذارد رقیب قدرت بگیرد.
هفتم مردم یا انسان حاکمیتند که جیب پرپول دارد یا انسان بیرون از حاکمیت هستند که جیب هایشان چون رقیب جیب دولت است باید خالی بماند
هشتم ما طبقه متوسط نداریم و مردم یا گیر مصیبت های مالی هستند و یا در حاکمیت هستند.
نهم آن که تغییر می خواهد جیب هایش خالی است و نه زور و نه حال چنین کاری را دارد در ضمن به دلیل کار در سه شیفت وقت هم ندارد و آن که زور و پول دارد تغییر نمی خواهد

دهم ... یازدهم .... دوازدهم

این جا ایران است
تا کی؟

داشتم فک می کردم خداوند انسان رو برای علم آموزی صرف نیافریده گو این که اگه این طور بود این آقا این قد باید حساب کتاب سرش می شد که لازم نیست به خاطر یه دختر نبوغ دست به دوئل بزنه.

آدما برای چیز دیگه ای آفریده شدن و توصیف این نکته بس شنیدنیست.

آره زمین!
این زمین لعنتی و هر چیزی که توشه.
منو چسبونده به خاک تیره.
هر چی می کنم نمی تونم بپرم

پ.ن: ماه رمضون تموم شد و من هنوز سرور عید فطرو داشتم که دلم واسه هوای ماه رمضون تنگ شد هوایی که مولکولای هواش انگار خدایی ترن.

چه فرقی می کنه که یه مسیر تو یه ساعت طی بشه یا تو یه سال؟
یا آدمی که بلند ترین آدم و برج و کوه رو می شناسه و یا دیده با اونی که اینا رو نمی دونه چه فرقی باهم دارن؟
تکنولوژی آیا تونسته اخلاقیات رو در جامعه ارتقا ببخشه؟
چقد فناوری ها توانستند انسانیت جوامعو تقویت کنن؟

من با تکنولوژی مخالف نیستم اما احساس می کنم اهمیتش کمتر از بعضی چیزای دیگه اس.

به قول یه بزرگی که نقل به این مضمون می گفت:
مهم اینه که این موجود دو پا آدم بشه و الا تو هواپیما سوار بشه یا رو خر سوار شه خیلی مهم نیست.

به نظرم رسید که آرزو هرچی که باشه اگه واقعا آرزو باشه یه روز برآورده می شه.

ما با هر چیز مادی و حتی خیلی ساده ارتباطی کاملا براساس معنا و به نوعی فارغ از مادیت ماده برقرار می کنیم.

مثال: «کفش»
بچه که بودم زیبایی کفش برام مهم بودم نوجوان که شدم دوس داشتم کفشی بپوشم که کسی نداشته باشه. جوون که شدم زیبا شدن با کفش برام مهم بود سنم که بالاتر رفت با دوام و راحت بودنش برام مهم شد سنم که بالاتر رفت هیچ چیزی از کفش برام مهم نبود مهم این بود که بتونم راه برم.