حاکم وقت ایتالیا که برای دادن امید واهی به مردم و سرپوش گذاشتن بر گرانی و سوءمدیریت ها وعده می ده که با حمله به آمریکا و تصرف این کشور ثروتمند تمام مشکلات حل می شه و مردم هم در خیال خودشون آمریکا رو تصرف کرده و شروع به تقسیم غنایم می کنند

در دیالوگی مضحک پدری به پسرش که قرار بره و آمریکا رو فتح کنه آدرس یه مغازه تو نیویورک رو می ده که پوتین های خوبی می فروشه و توصیه می کنه که دو جفت براش پوتین پنجه پهن بخره.

پترو اسپینا - شخصیت مبارز داستان - سردرگم می مونه که چه جوری به مردم بگه این نمایش تنها برای گول زدن مردمه نه چیز دیگه ای! و ایتالیا هرگز توانایی تصرف کشور پهناور و ثروتمندی مثل آمریکا رو نداره.

این بخش رو تو تابناک دیدم.

ناجیان تلاش می کردند جنازه را بیرون بیاورند که گرمای موجودی ظریف را احساس کردند. چند ثانیه بعد، سرپرست گروه ، دیوانه وار فریاد زد: بیایید، زود بیایید! یک بچه اینجا است. بچه زنده است.

وقتی آوار از روی جنازه مادر کنار رفت دختر سه - چهار ماهه ای از زیر آن بیرون کشیده شد.نوزاد کاملا سالم و در خواب عمیق بود.  او در خواب شیرینش نمی دانست چه فاجعه ای وطنش را ویران کرده و مادرش هنگام حفاظت از جگرگوشه خود قربانی شده است.

مردم وقتی بچه را بغل کردند، یک تلفن همراه از لباسش به زمین افتاد که روی صفحه شکسته آن این پیام دیده می شد: عزیزم، اگر زنده ماندی، هیچ وقت فراموش نکن که مادر با تمامی وجودش دوستت داشت.

...

پ.ن: اينو تو وبلاگ قبليم در تاريخ 26 مهر 82 نوشته بودم. يادش به خير!!!

اما این قصاب بود که بی هیچ تلاشی با نگاهی به چاقوی قصابیش به این مسابقه مضحک می خندید. چرا که برنده اصلی او بود.

 لاغر و پیر شده
به صورت زننده ای تو یه قفس انسانی بهم نگاه می کنه
میشه از نگاهش ناامیدی و التماسو خوند.
آروم آروم از کنارم رد می شه

تو نگاش می تونم بخونم که از این روند خیلی خسته اس و به دنبال یکی که نجاتش بده می گرده اما متاسفانه من شاید بتونم از قفس درش بیارم که خودشم می تونه اما اون آزاد نمی شه . این کار بیهوده اس.

قبلن هم این کارو تجربه کرده ولی هیچ نتیجه ای نداشت دوباره اسیر شده
خیال می کنه که تو پیشونیش اسارتو حک کردن
"اسارت روح!"

متاسفانه اون اربابشو دوس داره و ناامید از رهایی از این عشق مصیبت بار و خانمانسوزه

پ.ن: باورش سخته که «در نومیدی بسی امید است / پایان شب سیه سپید است.»

- این چاک علاقه شدیدی بود که به خواهرم داشتم ولی اون هیچ وقت نفهمید.
این شکاف بزرگ که می بینی عشق عمیقم به مادرم بود که چن وقت پیش عمرشو داد به شما.
این چاک هم مربوط به همسر اولمه که وقتی دید عرضه پول درآوردن ندارم طلاقشو گرفت و رفت. خیلی دوستش داشتم اما افسوس ...
اینو که می بینی؟  مال حوونیامه . دخترکی که خیلی دوستش داشتم ولی با وجود علاقه ای که بهش داشتم رک و راست بهم گفت که نسبت بهم هیچ حسی نداره. این چاک خیلی درد داشت الانم گاهی درد می کنه.

...و هزاران چاک دیگری که در قلبش بود

بهش گفتم اینایی که دوستشون داشتی و هیچ کدوم نیستن جز درد عمیق تو وجودت چی به جا گذاشتن؟ چرا  عشق می ورزی وقتی که فایده ای نداره؟
همین فلانی که این قد سنگشو به سینه می زدی دیدی چه طور نارو زد؟

نفهمیدم تو افق دوردست به چی نگاه می کرد که اشک دور چشماش حلقه زد.
دوست داشتن تنها یادگاریه که از عزیزترین موجود زندگیم دارم
وقتی که سرش رو زانوم بود و تو نفس های آخرش ، قلبمو فشرده می کرد. قلبشو نشون داد که چاک چاک بود و بهم گفت: «اگه می خوای تو اون دنیا پیشم باشی از دوست داشتن و عشق ورزیدن هرگز نترس»
«به دنبال زیبایی بگرد و اون شکار کن و صاحبشو دوست داشته باش. هر چند که صاحبش تو رو دوست نداشته باشه. به کسانی که عشق تو زندگیشون معنی نداره. رحم کن»
«سعی کن عشق محور زندگیت باشه و مبادا اونو کالای زینتی بدونی؟»
«می خوام با قلب مالامال از عشق به خوبیهای هر کسی که دیدی و چاک چاک از درد عشق تو اون دنیا بیای پیشم»

گفتم آخه عزیزم تو اگه این طوری زندگی کنی که ضرر می کنی؟
یه نگاه سردی بهم کرد و گفت :دلم خیلی تنگ شده. دعا کن که هر چه زودتر تموم شه و منم پیش عزیزم رو سفید باشم.

نتیجه: وقتی بهترین علمو هم دست یه مشت آدم کم عقل بدی بلای جونشون می شه.