پیش یه جامعه شناس رفته بودم که می گفت: جامعه ایران مث یه لاکپشت وقتی هوا رو پس ببینه می ره تو لاک خودش و وقتی ببینه فضا برای نفس کشیدن وجود داره دست و پاشو از لاک بیرون می کشه و شروع به تحرک و فعالیت می کنه.
اون می گفت این اخلاق باعث شده که ایرانیان در طول تاریخ بتونن هویت جامعه خودشونو حفظ کنن.

با یک گروه صمیمی و خوب که از دوران دبیرستان باهم بودند. چند روزی به یک تور کوه نوردی و جنگل نوردی رفتیم.

شايد جاتون خالي بود وقتي كه تو سودان بودم
تو هتلي كه استقرار داشتيم چن تا از اين موبوراي اروپايي تبار اونجا بودن.
چون تو فضاي بيرون از حوزه تمدني ايران و شرق قرار داشتم حس رقابت و دشمني ديرينه ما با اونا در من زنده شد و تاسف خوردم كه چرا ما در برابر اونا اين قد ضعيف و شكننده هستيم.
فيلم سيصد هم نشون داد كه اين حس متقابلا در اونا هم زنده شده. 

تو نزدیکای اداره مون یه کتاب فروشی به ساندویچی مبدل شد.
اگه شما یه آدم فرهنگی باشین حتما تاسف می خورید ولی ما و بچه های اداره همه خوشحال شدیم چون دیگه مجبور نبودیم مسیر طولانی برای سیر شدن طی کنیم.

در تاریخ وقایعی که نمایش سبعیت و وحشی گری بخشی از آدمیان علیه دیگری باشه خیلی زیاده.
اما خیلی از اونا الان دیگه فراموش شده و هیچ کس خبری از اونا نداره یا فقط یک اتفاق اونم تو کتابای تاریخی است.
اما چرا واقعه عاشورا از کتاب ها و از ابعاد زمانی خارج شده و هر سال با عظمت تر از سال قبل برگزار می شه؟

معمولا ديكتاتورها در يك ترور يا به مرگ طبيعي ميميرن و به نظر من يكي از حوادث نادر روزگار اينه كه صدام محاكمه و با حكم دادگاه اعدام شد.
فك مي كنم حداقل خاورميانه در طول چند صد سال گذشته چنين اتفاقي رو به خودش نديده.
در اين كه دادگاه به بسياري از جنايات صدام رسيدگي نكرد شكي نيست و اين كه يك مرگ براي اين جنايت كار كم بوده هم شكي نيست.
اما چرا صدام تا آخرين لحظات هم به جنايت هاش افتخار مي كرد؟


پ.ن: در مورد پست قبل؛ آقايي در نظرشون نسبت به پست قبل گفتن كه به جاي دكتر فاتح آدماي لايقي نيومدن. لازمه عرض كنم كه اصلن چنين نيست! اونايي كه الان در مورد تصاحب اداره مون هوايي شدن خوب نيستند و بايد بدونن خيالات خامي دارن و هرگز به خواسته شون نخواهند رسيد.
تو اين روزگار پست و مناسبات پست ترش شايد ما از اسب بيفتيم اما از اصل نخواهيم افتاد و كساني كه به خاطر دو روز دنيا حاضرن قيصريه اي رو به آتيش بكشن بدونن كه دور نيست روزي كه بايد پاسخگوي رفتارشون در پيشگاه خداوند و ملت ايران باشن.

اين كه تو اتوبوس ها كتاب براي مطالعه گذاشتن به نظرم كار خيلي قشنگيه. ولي جالبه كه هيچ كتابي تو جعبه هاي مخصوص تعبيه شده براي كتابها نمونده در حالي كه تابلويي تو اتوبوسها از مسافران خواسته تا كتاب ها رو با خودشون از اتوبوس بيرون نبرن!
اگر دزدها كتاب ها رو براي خوندن مي دزدن مي شه به آينده اين كشور اميدوار شد.

امروز وقتي فهميدم يكي با پتك به يكي از ديواره حجاري شده تخت جمشيد كوبيده خيلي عصباني شدم. اما ناخودآگاه ياد جمله معروف مخملباف در واكنش به مرگ هزاران افغان در بيابان هاي آن كشور همزمان با به توپ بسته شدن مجسمه هاي بودا توسط طالبان افتادم كه گفت: بودا در افغانستان تخريب نشد (بلكه) از شرم فرو ريخت.
مخملباف از جامعه جهاني انتقاد كرد كه چرا به مرگ هزاران افغان در بيابان هاي اين كشور اعتراض نكرد ولي صد برابر نسبت به تخريب بودا اعتراض داشت.
پ.ن1: چرا اجازه دادن يكي با پتك وارد تخت جمشيد بشه؟
پ.ن2: هر كسي يه ظرفيتي داره و منم. نميشه هميشه من منت كشي كنم

یکی رفتارهای عجیب در کشور ما مقابله با مشکلات و برخورد با افراد و مسایلی است که به نظر ما مشکل ساز هستن.

قطره بارانم ...
از تبار نورس امیدوارانم
...
عاشق هر ذره از این خاک ایرانم
قطره بارانم.

شاید خوندن این پست چن ثانیه بیشتر طول نکشه ولی می دونید تو این چن ثانیه چه اتفاقاتی در جهان می افته؟

دیروز روز زن بود.
جالبه که ما برای احترام به هر قشر یا طبقه ای یه روز در نظر گفتیم ولی برای فکر کردن به اینایی که ازشون ستایش می کنیم هیچ ثانیه ای اختصاص نمی دیم.