آدما رو مي شه تو نوع استفاده از وقت بيكاريشون شناخت. تو وقت بيكاري. يكي كتاب مي خونه يكي قرآن يكي ورق بازي مي كنه يكي مي خوابه و بدين ترتيب معلوم مي شه كه آدما تو وقت كارشون انتظار دارن كه پس از رهايي چي كار كنن.
پ.ن: هيچ ربطي نداره ولي اصن خوب نيس

این کاندیداهایی که پوسترهاشونو رو هم تو دیوارها می چسبونن و ژست های مضحک می گیرن می دونن یه روزی هم عکساشون به دیوارها می شینه که  دیگه نیستن؟ تا حالا به این موضوع فک کردن؟

اونا قبلا تو بوتیک باهم آشنا شدند. و خیلی به هم شبیه بودند خیلی همدیگه رو دوس داشتند باهم تو یه قفسه زندگی می کردند. وقتی از هم جدا شدن به آینده امیدوار بودن. واسه همینم، خودشونو به همه خوب نشون می دادن.
حالا دیگه چیزی ازشون نمونده بود. اما وقتی همدیگه رو دیدن خیلی خوشحال شدن. هر دو شون از ته دل خندیدند، نیگای غم آلودی به هم کردن و تو آغوش هم مچاله شدن.
اولی رو یک دختر خوشگله گرفته بود و چون وقتی همه اونو تو تن دختره می دیدند ازش تعریف می کردند. دختره اونو خیلی تنش کرد. دیگه چیزی ازش نمانده بود. و حالا دیگه کهنه شده بود. دومی هم گیر یک دختر زشت افتاد و هر کس اونو تو تن دختره دید اصلا ازش خوشش نیومد. دختره هم اونو انداخت تو گنجه ی گوشه ی اتاقش و دست آخر نصیب یه سمساری شد.
حالا اونا تو کیسه یک سمساری همدیگر رو پیدا کردن. دیگه فهمیده بودن که خودنمایی همش ضرره. هر چند، دیگه دیر شده بود و هر دو احتمالا تو میکانیکی باید هی دست پاک می کردند و بعد ام تو آشغالا دفن می شدند

یه بز و یه گوسفند مسابقه بدنسازی گذاشته بودن و براشون برد خیلی مهم بود. اونا به سختی برای رسیدن به موفقیت تلاش می کردن.

نگاهش خیلی خسته اس.
رو صورتش خطوط ضربات شلاق همدیگه رو قطع کردن

ماه سرخ است و مشوش
و بر این بام که هر لحظه بر او بیم فرو ریختن است

آهان!
همین جا. دقیقا همین جا شما در ۱۰ قدمی فاجعه ایستاده اید. از اونجایی که می دونم همه تون از تحول خوشتون می آد بذارید به سمت فاجعه قدم برداریم.

چن روزی تو سفر بودم حالا که برگشتم دیدم دکتر فاتح عزیز برام کامنت گذاشته.