یکی با حضورش و میو میو کردن های ملتمسانه اش موافق بود و یکی هم دائما غر می زد که گربه ها بهداشتی نیستن و مایه هزار جور درد و مرض!
و همیشه مدیر عامل مستاصل بود که با این گربه چیکار کنه.
گاهی خدمات چی ها رو می دیدیم که دنبالش می کردن تا بلکه بتونن بگیرنش و گم و گورش کنن.
ولی با وجود موافق و مخالف های سر سخت و حملات گاه و بیگاه خدمات چی ها به اون. گربه سمج اداره مون همیشه دم در غذاخوری حاضر بود و با نگاه های متلمسانه و میو میوها، اضافه غذای همکارا رو طلب می کرد و گاهی هم بعضی همکارا (از جمله من) به اون یه چیزایی می دادیم.

امروز که داشتم می اومدم جسد گربه رو دیدم که یه گوشه خیابون افتاده!
دلیلی ندارم که بگم چرا دلم براش تنگ شد !

چرا من در قسمتی که بهترین موقعیتو دارم می خوام تغییر کنم؟
چرا می خوام موقعیت خودمو تغییر بدم؟
آیا به خاطر یادآوری یه عزیزه که این طوری شدم یا واقعا تغییر یه ویروس تو روحه که گاهی فعال می شه

البته هنوز تصمیم نگرفتم ولی انگار خواه ناخواه در مسیر تغییر قرار گرفتم.

شوق آشیون نداری
عاشقاتو می فروشی

آدم اگه شوق رفتن از جایی به جای دیگه رو داشته باشه هیچ عنصری نمی تونه اونو عاشق و پایبند کنه و به همین دلیل رفتار بیرونی فرد، عاشق فروشی رو تداعی می کنه

یادم می آد تو موشک بارون به دهی رفته بودیم که به هیچ وجه علاقه ای به موندن توشو نداشتم به همین دلیل برام مهم نبود که یکی از افراد اون ده خیلی تلاش می کرد که منو به خودش جلب کنه ولی هرگز نتونست و من در اولین فرصت اونجا رو بدون هیچ سختیی ترک کردم.

هنوز قیافه ی اون که روز سفرم داشت منو ملتمسانه نگاه میکرد تو ذهنم مونده.

حالا فرض کنید کسی تمام نگاهش به اون دنیا باشه هیچ چیزی اونو تو دنیا پایبند نمی کنه و اصن عشق دنیایی براش معنی نداره.

همیشه دوس داشتم این طوری بشم شاید برام یه رویا بشه ...

و اين هم يه عكس غم انگيز ديگه از شهداي حادثه سقوط هواپيماي سي - ۱۳۰

انگار انسانها در اعماق وجود جاهایی دارن که متروک مونده و موسیقی و یا نوای خوش و یا چیزایی مثل اینا یه دفه آدمو تو این جاهای متروک وجودش می بره

خیلی دوس دارم که تو جاهای متروک وجودم برم و غرق شم.
از تکراری شدن زندگی همیشه ترسیدم.

دیروز و پریروز که حالم خوب بود این جا پست نذاشتم چون نمی شد اما امروز که می خواستم پست بذارم نمی دونم چرا باید اعصابم خورد باشه.

مهم اینه که هر بار که به مشکلی بر خوردم به دادم رسیدن این دفه هم مث دفه های قبله ولی الان که مشکلات جلوم خودنمایی می کنه نمی تونم از ناراحتیم جلوگیری کنم.

من در گوش خدا آرزومو گفتم حالا خودش می دونه .

به خدا گفتم دو تا آرزو - فقط دو تا آرزو - دارم و امیدوارم که به هر دوش برسم.

واقعیت اینکه این جمله نشان از استیصال نویسنده نسبت به کار کثیفی داره که دیگران انجام می دن.
اونی که زباله های خودشو دم در خونه ی یکی دیگه می ذاره در مقابل گذاشتن زباله دیگران در مقابل خونه اش بی نهایت شاکی می شه. اما چرا خودش این کارو می کنه؟

من فکر می کنم هنوز خیلی ها رسم زندگی جمعی رو یاد نگرفته و این که زندگی جمعی اجبارا محدودیت ها و البته نکات مثبت داره . این خیلی ها نکات مثبت رو می خوان و محدودیت رو نمی خوان.

غم انگیزه که در دنیایی که حتی - در افکار عمومی - احترام به حقوق حیوانات هم - به دلیل پذیرفتن زندگی جمعی و اقتضائات اون - پذیرفته شده. هنوز کوچکترین محدودیت ها در جامعه ما به هیچ وجه پذیرفته نمی شه.

پ.ن: حوادثی مثل جنایات اسراییل در لبنان و یا حکومت های جبار را کنار بگذارید. بحث در مورد قانون گرایی در میان عامه ی مردمه.